tracert

tracert (skrót od trace route; w systemach Linux i macOS polecenie nazywa się traceroute) to narzędzie diagnostyczne wiersza poleceń, które wyświetla trasę pakietów od Twojego urządzenia do wskazanego serwera. Pokazuje kolejne skoki (hops), czyli routery pośredniczące w transmisji, wraz z ich adresami i czasem odpowiedzi — dzięki czemu można zlokalizować, gdzie w sieci powstaje opóźnienie lub zrywa się połączenie.

Jak działa tracert?

Mechanizm sprytnie wykorzystuje pole TTL (Time To Live) w nagłówku pakietu IP, które określa maksymalną liczbę routerów, przez które pakiet może przejść. tracert wysyła serię pakietów z rosnącą wartością TTL: pierwszy z TTL równym 1, drugi 2 i tak dalej. Router, na którym TTL osiąga zero, odrzuca pakiet i odsyła komunikat błędu ICMP Time Exceeded, ujawniając przy tym swój adres IP. W ten sposób, zwiększając TTL o jeden przy każdej kolejnej sondzie, narzędzie mapuje całą ścieżkę węzeł po węźle, aż pakiet dotrze do celu. Dla każdego skoku mierzy się zwykle trzy próby, by uśrednić opóźnienie i wykryć niestabilność. Wiele implementacji próbuje też rozwiązać nazwy węzłów przez rDNS, co ułatwia rozpoznanie sieci operatorów.

Zastosowanie w praktyce

tracert jest jednym z pierwszych narzędzi sięganych przy diagnozie problemów z siecią. Gdy strona ładuje się wolno lub serwer jest nieosiągalny, śledzenie trasy pokazuje, czy wąskie gardło leży u operatora lokalnego, gdzieś w tranzycie międzynarodowym, czy dopiero po stronie docelowego hostingu. Administratorzy używają go, by zweryfikować poprawność routingu po zmianach w infrastrukturze lub potwierdzić, że ruch dociera właściwą ścieżką. W połączeniu z ping daje pełniejszy obraz kondycji łącza: ping mówi, czy host odpowiada, a tracert — którędy i gdzie rodzi się opóźnienie. Warto pamiętać, że trasa bywa zmienna, a niektóre węzły celowo nie odpowiadają na sondy diagnostyczne.