DNS

DNS (ang. Domain Name System, system nazw domenowych) to rozproszona, hierarchiczna baza danych, która tłumaczy przyjazne dla ludzi nazwy domen — np. nodea.pl — na adresy IP zrozumiałe dla komputerów. Bez DNS każdą stronę trzeba by otwierać, wpisując ciąg cyfr; dlatego bywa nazywany „książką telefoniczną internetu" i jest jedną z usług krytycznych: gdy DNS nie działa, strona i poczta są nieosiągalne, nawet jeśli sam serwer działa bez zarzutu.

Jak działa zapytanie DNS?

Gdy wpisujesz adres w przeglądarce, resolver (zwykle u operatora lub publiczny, np. 1.1.1.1) wykonuje tzw. zapytanie rekurencyjne:

1. pyta jeden z serwerów root, kto obsługuje strefę .pl,
2. serwer TLD wskazuje serwery autorytatywne domeny nodea.pl (rekordy NS),
3. serwer autorytatywny zwraca właściwy rekord — np. rekord A z adresem IPv4,
4. odpowiedź trafia do przeglądarki i do pamięci podręcznej resolvera na czas określony przez TTL.

Cache'owanie sprawia, że większość zapytań kończy się lokalnie w milisekundach — ale też dlatego zmiany w strefie „rozchodzą się" stopniowo (propagacja DNS).

Najważniejsze typy rekordów

• A / AAAA — adres IPv4 / IPv6 hosta,
• CNAME — alias wskazujący inną nazwę,
• MX — serwery przyjmujące pocztę dla domeny (zob. rekord MX),
• TXT — dowolny tekst: SPF, DKIM, weryfikacje własności,
• NS, SOA — delegacja i parametry strefy.

Zastosowanie w praktyce

Ze strefą DNS pracuje się przy każdej zmianie infrastruktury: podpięciu domeny do hostingu, migracji na nowy serwer (zmiana rekordów A), konfiguracji poczty (MX, SPF, DKIM, DMARC) czy podłączaniu CDN. Edycji dokonuje się w panelu dostawcy DNS lub rejestratora domeny. Dobre praktyki: obniżenie TTL przed planowaną zmianą, utrzymywanie minimum dwóch serwerów nazw w różnych lokalizacjach oraz kontrola rekordów po migracji poleceniem dig lub nslookup.