Replikacja

Replikacja to proces automatycznego kopiowania i synchronizowania danych między wieloma serwerami, tak aby te same informacje były dostępne w więcej niż jednym miejscu. Najczęściej mówi się o niej w kontekście baz danych, ale replikować można też pliki, obiekty w magazynie danych czy całe systemy plików. Celem jest zwiększenie dostępności, rozłożenie obciążenia oraz przybliżenie danych do użytkowników w różnych regionach.

Jak działa replikacja?

Serwer źródłowy (master, primary) rejestruje wszystkie zmiany w dzienniku transakcji, a serwery docelowe (slave, replica) odczytują ten dziennik i odtwarzają na sobie te same operacje. Dzięki temu repliki pozostają wiernym odbiciem źródła. Wyróżnia się dwa główne tryby:

• replikacja asynchroniczna — źródło potwierdza zapis od razu, a repliki nadrabiają zmiany z niewielkim opóźnieniem; szybka, ale grozi utratą ostatnich transakcji przy nagłej awarii,
• replikacja synchroniczna — zapis jest potwierdzany dopiero po utrwaleniu go na replikach; bezpieczniejsza, lecz wolniejsza.

Pod względem topologii spotyka się model master-slave (jeden zapisujący, wiele odczytujących) oraz master-master, gdzie zapisywać można na kilku węzłach, kosztem złożonej obsługi konfliktów.

Zastosowanie w praktyce

Replikacja jest podstawą architektur wysokiej dostępności: gdy węzeł główny ulegnie awarii, ruch przełącza się na replikę (failover) i usługa działa dalej. Pozwala też skalować odczyt — zapytania SELECT kieruje się do wielu replik, odciążając serwer zapisujący, co wykorzystują sklepy i portale o dużym ruchu. Silniki takie jak MariaDB i MySQL oferują replikację natywnie. Warto pamiętać, że replika nie zastępuje kopii zapasowej — powiela także błędne operacje, dlatego pełną ochronę daje dopiero połączenie replikacji z regularnym backupem.