bitmapa

Bitmapa (grafika rastrowa) to obraz cyfrowy zapisany jako prostokątna siatka pikseli, z których każdy przechowuje informację o kolorze. O jakości bitmapy decydują rozdzielczość (liczba pikseli w poziomie i pionie) oraz głębia bitowa, czyli liczba możliwych kolorów na piksel. To najpowszechniejszy sposób zapisu obrazu — w postaci bitmap istnieją wszystkie zdjęcia cyfrowe, zrzuty ekranu i skany.

Jak działa bitmapa

Rozmiar pliku rośnie wraz z liczbą pikseli i głębią kolorów, dlatego bitmapy niemal zawsze się kompresuje. Kompresja stratna (JPEG, większość zastosowań WebP i AVIF) usuwa detale słabo widoczne dla oka, osiągając wielokrotnie mniejsze pliki; kompresja bezstratna (PNG, GIF) zachowuje każdy piksel, kosztem rozmiaru. Kluczowe ograniczenie rastrów ujawnia się przy skalowaniu: powiększanie wymaga interpolacji i prowadzi do rozmycia lub widocznej pikselizacji, podczas gdy grafika wektorowa, opisana krzywymi matematycznymi, skaluje się bez żadnych strat. Formaty PNG, WebP i AVIF obsługują dodatkowo kanał alfa, czyli przezroczystość.

Zastosowanie w praktyce

Bitmapy są naturalnym wyborem wszędzie tam, gdzie występują ciągłe przejścia tonalne: fotografia produktowa, zdjęcia w artykułach, tekstury, zrzuty ekranu w dokumentacji. W serwisach WWW ogromne znaczenie ma ich optymalizacja — konwersja do nowoczesnych formatów WebP lub AVIF potrafi zmniejszyć wagę obrazów o kilkadziesiąt procent, a technika responsive images (atrybut srcset) i leniwe ładowanie ograniczają transfer na urządzeniach mobilnych. Ma to bezpośredni wpływ na Core Web Vitals, zwłaszcza metrykę LCP, a więc i na pozycje w wyszukiwarce. W przygotowaniu do druku obowiązuje z kolei zasada minimum 300 DPI przy docelowym wymiarze fizycznym. W praktyce projektowej bitmapy i grafikę wektorową często się łączy: logo w formacie wektorowym nakłada się na fotograficzne tło zapisane jako raster, a gotową kompozycję eksportuje do jednego z formatów bitmapowych na potrzeby publikacji w sieci.