Adres IPv4

Adres IPv4 to czwarta wersja protokołu internetowego i najstarszy powszechnie używany format adresu IP. Jest to liczba 32-bitowa, zapisywana w postaci czterech oktetów (bajtów) oddzielonych kropkami, z których każdy przyjmuje wartość od 0 do 255 — na przykład 192.0.2.15.

Na czym polega budowa adresu IPv4

32 bity dają teoretyczną pulę około 4,3 miliarda unikalnych adresów. Adres dzieli się na część sieciową i część hosta, a granicę między nimi wyznacza maska podsieci (np. /24). Część sieciowa wskazuje, do jakiej sieci należy urządzenie, a część hosta identyfikuje konkretne urządzenie w tej sieci. Niektóre zakresy są zarezerwowane: adresy prywatne (10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12, 192.168.0.0/16) działają wyłącznie w sieciach lokalnych, a 127.0.0.1 to adres pętli zwrotnej.

Ponieważ pula publicznych adresów IPv4 uległa wyczerpaniu, powszechnie stosuje się mechanizm NAT — wiele urządzeń w sieci lokalnej korzysta z jednego publicznego adresu, a router tłumaczy adresy prywatne na publiczny. Docelowym rozwiązaniem problemu niedoboru jest przejście na IPv6.

Zastosowanie w praktyce

W hostingu adres IPv4 jest zapisywany w rekordzie A domeny i wskazuje serwer, na którym stoi strona. Dedykowany adres IPv4 bywa potrzebny przy konfiguracji niektórych certyfikatów SSL, serwerów poczty czy usług wymagających stałego, wyłącznego adresu. Przy uruchamianiu serwera VPS otrzymuje się zwykle publiczny adres IPv4, który konfiguruje się w DNS, regułach zapory i logach dostępu do usług. Adres IPv4 pojawia się też w codziennej diagnostyce sieci — poleceniami ping i traceroute sprawdza się dostępność hosta i trasę pakietów, a w logach serwera WWW zapisywany jest adres każdego odwiedzającego, co pozwala analizować ruch, blokować niepożądane źródła i egzekwować limity zapytań.