Supplemental index

Supplemental index, czyli indeks uzupełniający, to historyczny, drugorzędny indeks wyszukiwarki Google, do którego trafiały strony uznane za mniej wartościowe. Adresy z tego indeksu były rzadziej odwiedzane przez robota, wolniej aktualizowane i pokazywane w wynikach dopiero wtedy, gdy indeks główny nie zawierał wystarczająco dobrych dopasowań. Termin był popularny w latach 2003–2007, a wpadnięcie strony do supplemental index uchodziło za sygnał problemów z jakością.

Na czym polegał supplemental index

Google utrzymywało wówczas dwa poziomy indeksowania. Indeks główny obejmował strony o wysokiej jakości i autorytecie, przeszukiwane szybko i regularnie. Indeks uzupełniający gromadził adresy, które z różnych powodów uznano za drugorzędne. Do supplemental index najczęściej trafiały strony:

• z powielonymi treściami (duplicate content);
• z niewielką liczbą prowadzących do nich linków;
• o ubogiej lub cienkiej zawartości;
• ukryte głęboko w strukturze serwisu, trudno dostępne dla robota.

W 2007 roku Google zniosło widoczne rozróżnienie i przestało oznaczać wyniki jako supplemental, deklarując, że przeszukuje i indeksuje sieć w jednolity sposób. Nie oznaczało to jednak, że wszystkie strony są traktowane równo — priorytet indeksowania nadal zależy od jakości.

Zastosowanie w praktyce

Choć sam termin ma dziś znaczenie głównie historyczne, opisywane przez niego zjawisko pozostaje aktualne. Współczesnym odpowiednikiem jest status Zeskanowana, obecnie niezaindeksowana w Google Search Console — strona jest znana robotowi, ale nie została dodana do indeksu ze względu na niską wartość. Podobnie działa różnicowanie budżetu indeksowania między serwisami przez Googlebota.

Dla właściciela serwisu praktyczny wniosek jest niezmienny: aby strony były pełnoprawnie indeksowane i widoczne, powinny mieć unikalną, wartościową treść, poprawne linkowanie wewnętrzne oraz odpowiedni autorytet. Eliminowanie duplikatów, konsolidacja cienkich podstron i budowanie sensownej struktury odnośników to działania, które zapobiegają spychaniu adresów na margines indeksu — niezależnie od tego, jak nazwiemy ten mechanizm.