Reverse Proxy

Reverse proxy to serwer pośredniczący, który stoi przed jednym lub wieloma serwerami aplikacyjnymi i w ich imieniu przyjmuje żądania od klientów z internetu. Dla użytkownika reverse proxy jest jedynym widocznym punktem wejścia — to z nim nawiązuje połączenie, a co dzieje się dalej w infrastrukturze, pozostaje ukryte. Dzięki temu backend jest odizolowany od bezpośredniego kontaktu z siecią publiczną.

Jak działa reverse proxy?

Klient wysyła żądanie na adres, pod którym nasłuchuje reverse proxy. Ten analizuje żądanie i przekazuje je do odpowiedniego serwera zaplecza (upstream), po czym odbiera odpowiedź i zwraca ją klientowi. Przy okazji może wykonać szereg zadań:

• terminacja SSL — odszyfrowanie ruchu HTTPS w jednym miejscu, odciążając serwery aplikacyjne,
• równoważenie obciążenia — rozdzielanie żądań między wiele instancji (funkcja load balancera),
• buforowanie — serwowanie zapisanych w cache odpowiedzi bez angażowania backendu,
• kompresja i optymalizacja nagłówków oraz treści,
• ochrona — ukrycie topologii i filtrowanie złośliwych żądań.

Najpopularniejsze oprogramowanie pełniące tę rolę to nginx, HAProxy, Apache czy Traefik.

Zastosowanie w praktyce

Reverse proxy jest niemal wszechobecny w nowoczesnych architekturach webowych. Umożliwia hostowanie wielu aplikacji na jednym adresie IP (kierowanie po nazwie domeny), centralne zarządzanie certyfikatami, bezpieczne wystawianie usług działających w kontenerach oraz płynne wdrożenia bez przerw. W praktyce przed aplikacją stawia się warstwę reverse proxy, która terminuje HTTPS i rozdziela ruch na węzły backendu — typowy element konfiguracji przy uruchamianiu aplikacji na serwerze VPS. Rolę reverse proxy pełni też często sieć CDN, działając jako globalna warstwa buforująca przed serwerem źródłowym.