Polyfill

Polyfill to fragment kodu, najczęściej napisany w JavaScript, który dostarcza nowoczesną funkcję przeglądarce lub środowisku uruchomieniowemu, jeszcze jej natywnie nieobsługującemu. Dzięki temu deweloper może korzystać z nowych możliwości języka, mając pewność, że kod zadziała także na starszych przeglądarkach.

Jak działa polyfill?

Polyfill najpierw sprawdza, czy dana funkcja jest już dostępna w środowisku. Jeśli tak — nie robi nic i pozwala działać natywnej, szybszej implementacji. Jeśli funkcji brakuje, polyfill „dokłada" własną wersję, uzupełniając brakujący element interfejsu programistycznego. Ten mechanizm nazywa się wykrywaniem funkcji (feature detection) i zapewnia, że kod nie nadpisuje niepotrzebnie tego, co już działa.

• Feature detection — warunkowe sprawdzenie obecności metody lub obiektu przed jego zdefiniowaniem.
• Uzupełnienie API — dostarczenie brakującej funkcji zgodnej ze standardem.
• Przezroczystość — po załadowaniu polyfilla reszta aplikacji korzysta z funkcji tak, jakby była natywna.

Zastosowanie w praktyce

Polyfille są kluczowe wszędzie tam, gdzie liczy się zgodność międzyprzeglądarkowa:

1. Nowe API przeglądarki — np. dostarczenie obsługi metody tablicowej lub obiektu Promise w starszych przeglądarkach.
2. Aplikacje o szerokim zasięgu — sklepy i portale, które muszą działać na wielu urządzeniach i wersjach oprogramowania.
3. Współpraca z transpilerem — polyfille często idą w parze z Babelem, który tłumaczy składnię, podczas gdy polyfill dokłada brakujące funkcje.

Warto ładować tylko te polyfille, które są rzeczywiście potrzebne — nadmiar zwiększa rozmiar plików i spowalnia stronę. Nowoczesne narzędzia budowania potrafią dobierać zestaw polyfilli automatycznie na podstawie deklarowanego zakresu obsługiwanych przeglądarek.

Nazwa „polyfill" nawiązuje do masy szpachlowej (ang. Polyfilla) używanej do wypełniania ubytków w ścianach — polyfill w podobny sposób „zapełnia dziury" w możliwościach przeglądarki. Wraz z tym, jak nowe funkcje stają się powszechnie wspierane, odpowiadające im polyfille tracą rację bytu i można je usuwać, odchudzając kod. Dlatego dobrą praktyką jest okresowy przegląd, które polyfille są wciąż potrzebne w świetle aktualnie obsługiwanych przeglądarek. Warto też pamiętać, że polyfille dostarczają brakującą funkcjonalność, ale rzadko dorównują wydajnością implementacjom natywnym — nie należy więc ładować ich „na zapas", jeśli docelowe środowisko obsługuje daną funkcję samodzielnie.